ओल

ओल .....

काल सहज आपल्या बेडरूम मध्ये
आपल्याच बेड वर आवडीच पुस्तक घेऊन
सहज मागच्या भिंतीला टेकले
थंडगार स्पर्शाने अंगभर काटा
आणि पुन्हा तुझी आठवण ताजीतवानी होऊन फुलली

तुला हिमनग म्हणायचे मी
नेहमी इतका थंड कसा काय
तु हसून म्हण्याचास तुझ्या
उष्णतेत विरघळून जाण्यासारख
दुसर सुख आहे काय?

हिमनगा सारखाच थांग नाही लागला तुझा
जसा आलास अचानक तसा अचानक निघूनही गेलास
असंख्य प्रश्न अनुत्तरीत ठेऊन आणि अनेक उत्तर न घेताच
नुकताच टिपेला पोचलेला वसंत जराही न हुंगताच

ऐन भरातल्या गोष्टी अर्धवट सोडल्या की
म्हणे क्लासिक होतात
आणि प्रेमकहाण्यातर लैला मजनू सारख्या
अमर होतात
असे तुझे तत्व आणि अशी पद्धती
कधी वाटायचे थंडगार वारा नुसता
आहे सांगाती ...

तर्काची परंपरेची सर्व बंधन सारून
मुक्तछंदातल आपल प्रेम
गुंतायचं नाही आधीच ठरवलेलं
पण निसर्गाच्या हाकेला ओ देणार
आपल प्रेम ........

मैत्रीचे हरेक रंग दाखवले खरे
काळजी करायची पण नाहक
जाचक बंधन नव्हे
perfect partner ची शिकवलीस व्याख्या
जिथे मी कमी तिथे तु उभा राह्यचा

रुसव्या फुगवयालाही होते अत्तरी सुगंध
आणि रुसवा काढणाऱ्या रात्री बेधुंद
अपेक्षाच नव्हती कसली
नव्हती उगीच घीसड घाई

म्हणायचास नेहमी
झूठ आहे ही सगळी माया
या पृथ्वीवर आपण म्हणजे
"भ्रमत आहसी वाया "

वाटत राहायचं खोलखोल
तु आहेस कोण
गुंतायचं नाही म्हणता म्हणता
तुझ्या पाशीच घुटमळायच मन

तु तसा ठामच होतास
पण शेवटी श्वास अडकलाच ना तुझा
शेवटच्या क्षणी हातात हात घेऊन
विचारलंसच कशी जगशील ग माझ्याविना

हातातला तुझा हात आणि ओठातले शब्द
खूप काही देऊन गेले
तुझ्या तत्वासारख न गुंतता
जगायचं बळ देऊन गेले

आणि काल पुन्हा अचानक तोच
चिरपरिचित थंड स्पर्श
ज्याला टेकून बसले होते
त्या भिंतीला ओल आली होती
कुठून का कशी काहीच संगती लागत नव्हती

माझ्या मध्ये न गुंतण्याचा जितका
निर्धार तु करत होतास
तितकाच आवेगानी पण
खोल खोल गुंतला होतास

भिंतीची ती ओल कारण काही कळले नाही
वाटल राहिले पण अश्रू असावेत त्यांचे
किंवा अजून खोल काही
सहज नजर वर गेली
आणि गळून पडली बंधन सारी
त्याच भीन्तिवर लावलेली तसबीर तुझी
ओली का भासली ?

न गुंतण्याच आग्रही तत्व पाळता पाळता
आपण अजूनही एकमेकातच अडकलो होतो
मी श्वासासकट तर तु श्वासाशिवाय
दुखः एकमेकांची वागवत होतो

आज तुझ्या मृत्यूवर मी मनसोक्त रडले
न गुंतण्याच तत्व तुझ आज मी मोडले